تو که باور می کنی...

هیچ کس باور نکند، تو که باور می کنی...

هیچ کس نشنود ، تو که می شنوی...

هیچ کس نفهمد ، تو که می فهمی...

هیچ کس نبیند ، تو که می بینی...

هیچ کس نشناسد، تو که میشناسی...

هیچ کس نپذیرد ، تو که می پذیری...

هیچ کس نخواهد ، تو که می خواهی...

هیچ کس نباشد ، تو که هستی...

هیچ کس نبخشد ، تو که می بخشی...

هیچ کس یادش نباشد ، تو که یادت هست...

هیچ کس حواسش نباشد ، تو که حواست هست...

هیچ کس صبر نکند ، تو که صبر می کنی...

هیچ کس پنهان نکند ، تو که پنهان می کنی...

هیچ کس نماند ، تو که می مانی...

هیچ کس درکم نکند ، تو که درک می کنی...

هیچ کس صدایم نکند ، تو که صدایم می کنی...

هیچ کس دوستم نداشته یاشد ، تو که دوستم داری!!!...

هیچ کس مهربان نباشد ، تو که هستی...

هیچ کس که تو نمی شود...

هیچ کس..................

هزار و يک اسم داری و من از آن همه اسم" لطيف"را دوست تر دارم که ياد ابر و ابريشم و عشق می افتم

خوب يادم هست از بهشت که آمدم  تنم از نور بود و پر و بالم از نسيم  بس که لطيف بودم توی مشت دنيا جا نمی شدم  امّا زمين تيره بود  کدر بود  سفت بود و سخت..

دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تيرگی اش آغشته شد  و من هر روز قطره قطره تيره تر شدم و ذره ذره سخت تر.

من سنگ شدم و سد و ديوار . ديگر آب از من عبور نمی کرد  روح در من روان نيست و جان جريان نداردی.

حالا تنها يادگاريم از بهشت و از لطافتش چند قطره اشک است که گوشه ی دلم پنهانش کرده ام  گريه نمي کنم تا تمام نشود .

می ترسم بعد از آن از چشم هايم سنگ ريزه ببارد.

يا لطيف ! این رسم دنياست که اشک سنگريزه شود و روح سنگ و صخره ؟
این رسم دنياست که شيشه ها بشکند و دل های نازک شرحه شرحه شود ؟

وقتی تيره ايم  وقتی سراپا کدريم  به چشم می آییم و ديده می شويم  اما لطافت هر چيز که از حد بگذرد ناپدید می شود.

يا لطیف ! کاشکی دوباره  مشتی  تنها مشتی از لطافتت را به من می بخشيدی تا می چکيدم و       می وزيدم و ناپدید می شدم  مثل هوا که ناپدید است  مثل خودت که نا پيدايی … يا لطیف !

مشتی تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش.

آمین!!!

                                                                                    "عرفان نظر آهاری"